8 Die Leythe roeiers naar de 45e Vogalonga

De Vogalonga: Wie heeft er niet van gehoord, wie wil die tocht niet graag eens roeien. Wel, ik stond niet echt te trappelen. Is dat niet heel veel gedoe? En is dat niet heel druk en heel heet? Maar toen zich de gelegenheid aandiende, hapte ik toch toe. En ja mensen, het was heet, druk en veel gedoe. Maar wat een spektakel! Het was geweldig.  

W vertrokken op donderdagochtend 6 juni.  Met acht roeiers en nog een partner vertrokken we naar Venetië. Onze wherry’s, de Mare en de Zijl, waren de avond ervoor al op transport gezet

In het vliegtuig bleek dat we niet de enige roeiers aan boord waren. Sommige groepen hadden jaloers makende mooie roeitruien aan met Vogalonga opdrukken. Een van ons groepje merkte later op, dat die mooie truien eigenlijk niet zo praktisch waren. Gelet op de warme, zo niet hete dagen die volgden, zijn die truien inderdaad vast niet meer de koffer uitgekomen.

Aangekomen in Venetië zijn we met de waterbus naar het eiland Lido gegaan. Op een kleine camping hadden we twee caravans gehuurd. Bij onze plekken aangekomen merkten we, tot mijn schrik, dat er een grote groep Duitsers bezig was een kampement op te richten op nog geen drie meter van onze plek. Dat beloofde niks goed…. Gelukkig bleken het echter ook Vogalonga-ers te zijn.  Geen roeiers maar kanoërs. Alles wat drijft en op mankracht wordt voortbewogen, kan namelijk deelnemen aan de Vogalonga. De camping liep dat weekend dan ook helemaal vol met watersporters. Bij de ingang van de camping kwamen steeds meer boten te liggen en overal was men in de weer met het waterklaar maken van de boten.  Helaas hadden wij niet de luxe dat de wherry’s bij de camping konden liggen, maar al die bootjes zorgen wel voor gezellige Vogalonga sfeer.

Zaterdag stond in het teken van het te water laten van onze boten. Deze waren op vrijdagavond op Tronchetto aangekomen. Op een groot parkeerterrein stonden botenwagens klaar om afgeladen te worden.  Met vereende krachten werden alle boten naar een apart (bewaakt) vlot gebracht. Om daar te komen, moest wel eerst een smalle loopbrug overgestoken worden. Dat het tillen van de veelal lange en zware roeiboten over het bruggetje geen sinecure was, spreekt voor zich. Twee goedgemutste carabinieri gaven aanwijzingen en hielpen waar dat nodig was een handje mee. Iedereen was, ondanks de hitte, zeer goed gestemd. De stemming zat erin!

Ook op eerste Pinksterdag was het stralend weer. Al om 5 uur waren we op. Kantje boord haalden we de veerboot van 5:40 naar Tronchetto, omdat we onze startbewijzen in de caravan hadden laten liggen. En zonder startbewijs geen tocht. Maar gelukkig was Henry vliegensvlug naar de caravan teruggefietst, zodat we met startbewijs op de veerboot stapten. Vanwege het vroege tijdstip konden we vanaf de boot het nog grotendeels slapende Venetië aanschouwen. Heel bijzonder was het om vanaf de boot het vrijwel lege San Marcoplein te zien. Dat alleen al, was het vroege opstaan waard.

Om half 8 vertrokken we van Tronchetto en ruim op tijd lagen we klaar bij het San Marco. Daar begint en eindigt de tocht. Gedurende de tocht geldt er voor het overige verkeer een vaarverbod. Geen overbodige maatregel, als je bedenkt wat een golven sloepen al in onze kanalen veroorzaken. Dat is natuurlijk niets vergeleken het verkeer dat het water van Venetië onveilig maakt.

Het startsein van de tocht is traditiegetrouw een kanonschot. Klokslag negen uur begon de 45E Vogalonga. Wat een plezier op het water. De ene boot nog gekker dan de andere. De tocht is 28 kilometer. Het was erg fijn om te roeien in een wherry.  Het wisselen maakte dat we op deze snikhete dag voldoende konden eten, drinken en rusten. Al was het sturen, dat moet gezegd, wel boven basispermissie niveau. Italiaanse toestanden op het water! Vooral daar waar breed water smal wordt, liepen de gemoederen (soms hoog) op. Iedereen wil op tijd terug zijn en beleefdheid blijkt dan toch niet de regel te zijn. Uiteindelijk vond ik dat het enige echte minpunt van de verder fantastische tocht. Maar voor de toeschouwers aan de kant, schijnt dat juist heel vermakelijk te zijn.

De finish was een belevenis op zich. De medailles worden niet om de nek gehangen, maar naar de boten gegooid. Daarna roeiden we terug naar Tronchetto. En dan, na een lange warme dag, begon het zwaarste gedeelte pas: de boten weer opladen. Alle boten moesten uiteraard weer dat bruggetje over. De bereidheid tussen de verenigingen om elkaar te helpen was, ook mede de hitte, niet bijzonder groot meer. Maar gelukkig won de sportiviteit ( lees: de noodzaak) het van de vermoeidheid. Om half zeven was de klus geklaard en gingen we weer per boot naar het Lido.

Woensdagochtend hebben we in de stromende regen onze wherry’s weer verwelkomt op DieLeythe. We vonden dat die trouwe boten een flinke poetsbeurt verdienden.  Bedankt lieve Vogalonga roeiers. Het was een geweldige belevenis.

Geplaatst in Nieuws

Ga snel naar

Kalender

Nieuwsarchief

Social media

Logo_Twitter_49x40 Logo_Facebook_50x50
Top